Didier van Hooren

Bericht twee van Didier: Blijven lachen.

19 september 2019
leestijd 7 minuten

Blijven lachen

Voordat ik met mijn verhaal verderga, zou ik eerst even willen zeggen dat ik het ontzettend leuk vind om alle positieve reacties te lezen! Mooi dat jullie allemaal zoveel interesse hebben. Daarom trakteer ik jullie op een extra vroege update . Nu is het namelijk nog allemaal nieuw en spannend, straks in Australië wordt dat wellicht minder.

Iemand die wat minder interesse in mij had, was de “bourgondisch gezette” Aziaat met wie ik een matras moest delen in de nachtbus van Battambang naar Kampot. Nu ben ik niet heel preuts, maar ik had niet echt stilgestaan bij het feit dat ik 90 centimeter moest delen met een vreemde. Na dit romantisch avontuur (wat ik niemand aanraad) werd mij beloofd om 10 minuutjes in Phnom Penh te wachten op de volgende bus richting Kampot. Echter blijken ze in Cambodja ook een ‘Mestreechs keteerke’ te kennen, wat hier beter bekend staat als het ‘Cambodjaans anderhalf uurtje’.
Om een lang verhaal kort te maken: de busreis was geen topper, maar we bleven lachen!

Eenmaal aangekomen in Kampot, besloot ik om een kleine wandeling richting het centrum van de stad te maken. Die wandeling duurde ongeveer 300 meter, toen ik op een groep Cambodjanen stuitte die me vriendelijk gedag zwaaide. Ik had al snel in de gaten dat ze gezellig een biertje aan het drinken waren op een kleedje langs het water, genietend van wat muziek. Uiteraard zwaaide ik terug waarna er vervolgens wat over en weer werd geroepen. Uit hun gebarentaal maakte ik op dat ze me uitnodigde voor een biertje. Ik had geen idee, maar het leek me onbeleefd om het af te slaan. Zij spraken geen woord Engels en ik geen woord Khmer, maar we hebben wel op de een of andere manier kunnen communiceren. Dat is toch fantastisch? Twee biertjes later was mijn trukendoos der gebaren helemaal leeg en kwam het ‘gesprek’ een beetje stil te liggen. Ik gaf de mannen een dollar om ze te bedanken en zette mijn wandeling voort.  

Even later op de terugweg kwam ik Jeffrey uit Nederland tegen. Ik had Jeffrey als twee keer eerder ontmoet in Phnom Penh en Battambang. Hij was op weg naar een boottocht richting de ‘firefly tree’. Ik besloot impulsief om ook aan boord te stappen, maar na welgeteld nul vuurvliegjes gezien te hebben, bleek dat niet mijn beste idee te zijn geweest. Eenmaal aangekomen in het hostel had ik weer afgesproken met Hagar en Omer, de Israëlische dames die vrijwel dezelfde route belopen als ik. Helaas hadden we maar één avond samen in Kampot, maar de volgende afspraak op de eilanden van Cambodja was alweer gemaakt.

In de twee opvolgende dagen heb ik ongeveer 200 kilometer gescooterd in de omgeving van Kampot. Werkelijk magisch! Samen met Jacob uit Nieuw-Zeeland, Shane uit Canada, Evy uit Australië en onze gids Mai uit Polen, reden we door het prachtige landschap van Zuid-Cambodja richting Bokor Mountain / Bokor National Park.
Het komt wellicht door het regenseizoen, maar er zijn hier zó weinig toeristen dat je het gevoel krijgt dat alles speciaal voor jou is, echt onbeschrijfelijk mooi. De omgeving Kampot sprak me zo aan, dat ik besloot mijn verblijf een dagje te verlengen om samen met Jacob en Shane opnieuw scooters te huren en de andere kant van Kampot te kunnen bekijken.

Rijden in een stad als Kampot is complete chaos, maar wel iets te geks om mee te maken. We reden richting het platteland om een aantal grotten te bezichtigen en het ‘Secret Lake’ te bezoeken. Vervolgens reden we verder naar een peperplantage voor een gratis tour en natuurlijk om het een en ander te kunnen proeven. Kampot peper schijnt namelijk de beste peper ter wereld te zijn! Zoek dat maar eens op.
Op aanraden van andere hostelgasten zijn we een uurtje verder gereden richting de Swimming Caves. Eenmaal aangekomen, bleek daar geen water meer in te zitten. Vervelend zou je zeggen, maar toch vond ik het onvergetelijk: we bleven lachen. We waren namelijk dermate ver uit de omgeving van de stad gereden, dat eerder wíj de bezienswaardigheid waren voor lokale bevolking in plaats van andersom. Je kunt je wel voorstellen hoe dat eraan toeging.  

Na 3 dagen Kampot stonden de eilanden op mij te wachten. Na een korte miscommunicatie met mijn Israëlische vrienden bleek dat ik het verkeerde eiland had geboekt. In ruil voor een goede recensie op TripAdvisor kon de receptioniste echter wel iets voor me regelen.  Ik zette mijn reis voort richting Koh Rong. Uiteraard duurde de busreis naar de haven van Sihanoukville langer dan gepland en misten we de boot. We bleven lachen…

Eenmaal aangekomen op het eiland werd ik verwelkomd door een regenbui die de voor rest van de dag heeft geduurd. Gelukkig kwam ik al snel mijn Israëlische vrienden tegen die samen met twee jongens (Tim en Moritz) uit Oostenrijk waren. Samen met hen heb ik de meeste tijd doorgebracht op het eiland. Later die dag kwam ik ook nog twee Nederlanders (Sjoerd en Laura) tegen, die beide in Kuala Lumpur werkten en nu een lang weekend hadden.

De volgende ochtend waren de weergoden nog steeds blij me te zien, en trakteerden ze me op een mooie storm. Zelfs zo heftig dat Hagar en Omer niet met de Ferry van het eiland kwamen en dus nog een extra nacht moesten bijboeken. Toen het even droog was ging ik samen met Sjoerd vol goede moed een wandeling maken over het strand. Ik had mijn T-shirt maar uitgetrokken, zodat er in ieder geval nog íets parelwits aan het strand was…
Daar kwam wel de volgende dag wel verandering in! Er was zon en blauwe lucht tot mijn verbazing.
Het was een per-fecte ‘eiland dag’ waarop ik in een hangmatje mijn boekje van Australië heb kunnen lezen, een balletje heb kunnen trappen, gevolleybald, een strandwandeling gemaakt en af en toe verkoeling heb kunnen zoeken in de zee. Ik ontmoette een aantal jongens uit Argentinië die me hebben laten kennismaken met het drankje van Messi: Maté, een soort groene thee. Zo leer je nog eens wat.

Wegens een klein akkefietje met een hond kwam ik helaas niet bij mijn zonnebrand waardoor ik dermate verbrand ben, dat de gemiddelde temperatuur in Phnom Penh nu met 3 graden is gestegen. Na de derde dag op het eiland leek het me namelijk een beter plan om terug te keren naar Phnom Penh in plaats van een overstap te maken naar Koh Rong Samloem (een rustiger eiland, naast Koh Rong). Ik wilde niet riskeren om ook de ferry te missen en daardoor ook mijn vlucht naar Singapore te missen.

De reis naar Phnom Penh was een wereldreis binnen Cambodja. Om 6.15 uur ben ik opgestaan om de boot van 07.00 uur te kunnen nemen. Deze bleek echter pas om 10 uur te gaan vanaf het dorpje, 20 minuten varen verderop. Eenmaal aangekomen in ‘the village’ bleek de speedferry pas om 11.15 te vertrekken. Gevolg: ik miste mijn bus naar Phnom Penh, maar we bleven lachen uiteraard.
Vanaf de ferry werden we met een bus ergens op een onafgesproken plek afgezet. Daar stond ik dan, alleen in Sihanoukville, geen idee waar ik heen moest aangezien ik geen adres had, zeiknat te worden van een ongelofelijke regenbui. Met moeite stond ik mijn backpack en vooral mijn laptop droog te houden toen er gelukkig een meneer langsliep die vroeg: “you want tuktuk?”. Ik had nooit gedacht dat ik het ooit zou zeggen maar: “YES, I want tuktuk!” Ik stapte in, geen idee waar deze man me heen bracht want we hadden beiden geen adres, maar het kwam goed! Rond 14.00 uur kwamen we aan bij een busstation. “Bus comes in 10 minutes”… yes yes, dat was dus weer dat Cambodjaans anderhalf uurtje. We bleven uiteraard lachen! Om half vier vertrokken we eindelijk naar Phnom Penh waar ik om 21.15 eindelijk aankwam. Ondanks alles is het toch prachtig om mee te maken. Er zijn ergere dingen.

Nu ben ik voor de derde keer in Phnom Penh deze reis en het blijft me verbazen. Telkens weer zie ik nieuwe dingen in de stad die ik voorheen nog niet heb gezien. Niet dat deze stad zo mooi is, maar het is ontzettend divers in de vorm van cultuur, gebouwen, rijkdom/armoede enzovoorts. Zeer zeker een goede afsluiter van Cambodja dus!

Groetjes,

Didier

13 Reacties

  1. Mama

    Weer een super leuk verhaal Didier. Wat was dat met die hond en gelukkig heb ik nog calendulan voor je gehaald! Ik wist wel dat je zou verbranden.
    Goede reis naar Singapore! 😘

    Antwoord
    • Didier

      Nou, ik wilde zonnebrand halen in mijn kamer, maar daar zat een hond die begon te blaffen toen ik kwam aanlopen. Kon beter verbranden dan me laten bijten dacht ik 🐶. Maar gelukkig heb ik een memke die me goed heeft voorzien 😘

      Antwoord
    • Wally

      Hoi Didier, wat heb ik weer genoten van je verhaal ! Je hebt momenteel zeker geen saai leventje 😜
      Geniet ervan en ik kijk uit naar je volgende avonturen ! Be careful 😘

      Antwoord
  2. Irma

    Wat een avontuurlijk verhaal. Ik hoop dat je een foto hebt gemaakt van je Bourgondische matras maat. Die zou ik wel eens willen zien 😜😜😜
    Mooie foto’s .

    Antwoord
    • Didier

      Hahah helaas geen foto van gemaakt! Het leek me een beter plan om me rustig te houden 🤪

      Antwoord
  3. Aimee

    Weer een ‘big smile’ op mijn gezicht bij het lezen van je verhalen! Trots op mijn kleine grote broer 😙😙

    Antwoord
  4. Maxime

    Super leuk gesjreven breur! Trots op dich, positieve avonturier!
    Gooi vluch murge noa Singapore.
    Kus van d’n zus

    Antwoord
    • Roger

      Heey Didier heel leuk verhaal . Het lijkt wel of niets tegenzit
      Maar als je niks hoeft en alles kan loopt het vanzelf. Als je in je volgend blog met alle dames een selfie maakt en erbij zet, dan kan ik me als peetoom een beter beeldvormen 😉🤣👌 groetjes Roger

      Antwoord
  5. Raoul

    Daag kammeroad,

    Good um weer get van dich te lezen, en auch uitermate good um te huure dat nog steeds alles good geit! Wie ich t lees, hub se al good genoten van lokale lekkernijtjes (al dan niet geheel vrijwillig) en kins se zo un ervaring toch auch weer vaan de bucket lies aafstreepe. Geneet straks vaan de F1 in Singapore, hauw us op t de huugte, en zo wie altied,

    Vr zeen us, vr huure us, vr ruuke us,

    Dikke lik,
    Raoul

    Antwoord
  6. Bep & Henk

    Hoi Didier.

    Het was weer een lust om alles te lezen. We komen er wel achter dat je één ding heel goed moet weten en ook weten te gebruiken en dat is “geduld”. Wij zijn in Nederland gewend om alles uit te voeren op een van tevoren gemaakte tijd, maar dat kan je daar wel vergeten. Je blijft lachen schrijf je en dat is ook wel de juiste manier om het te verwerken, want je verandert er toch niets aan, maar het kan je ook parten spelen in een doorreis naar een volgende bestemming.

    Bij het lezen van je verslagen weten we één ding zeker, je doet een ongelooflijke hoeveelheid ervaring op om iets te accepteren en zelf op te lossen. Daarnaast krijg je een pakket van bezienswaardigheden op je bordje en nu praat je nog maar in het begin van je reis. Wij denken dat je een boek kunt schrijven als je over 10 maanden weer thuiskomt.

    Jullie hebben een juiste beslissing genomen om een scooter te huren, want daarmee kan je je belevingsgebied enorm uitbreiden. Tevens heb je gelijk een betere afkoeling en wordt je ( pas op !! ) veel sneller bruin in de buitenlucht door de zon en rijwind.

    Didier, je schreef dat je iets sneller dit bericht hebt verstuurd, maar neem van mij aan, het kan ons niet snel genoeg gaan.
    Het is een lust om je verslag(en) te ontvangen en te lezen, dus kijken we met ( gepaste ) belangstelling uit naar je volgend verslag. We zeggen DOEIIII, en wensen je weer alle geluk en ervaring in een periode die nu nog volkomen nieuw en vreemd is, maar zeker weer “BARST” van nieuwe ontwikkelingen. Nieuwsgierigheid zal zeker voor jou ook deze keer weer een deel van je bagage zijn.

    We sluiten met het woord “GENIET !!”

    Groetjes,

    Bep en Henk.

    Antwoord
  7. Christianne

    Leuke verhoale en sjieke foto’s 👍.
    En ich hub dien mam nog veur gek verkloard met heure “calendulan”, meh zwoa zuuste mer weer dat ze ut good veurzeen hou 😜!
    Gooij vluch noa Singapore, meh hopelijk jel weinig vertraging.
    Groete oet Meersje-city 🙋‍♀️

    Antwoord
  8. tamara

    Wat is het leuk om jouw verhalen te lezen, zo ben ik ook een beetje op reis.
    En ja dat vervoer dat moet je gewoon op je af laten komen. Uiteindelijk kom je er toch.
    Veel plezier in Singapore!

    Antwoord
  9. Tamara

    Wat leuk om jouw ervaringen te lezen, zo reizen we ook een beetje mee. En ja dat openbaar vervoer, daar moet je je maar aan overgeven, uiteindelijk kom je er wel.
    Veel plezier in Singapore!

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.